Ciekawi Cię, czym jest ślad po mezuzie i dlaczego ma on ważne znaczenie historyczne? Ten wyjątkowy ślad to coś więcej niż tylko wyblakły kontur na ościeżnicy – to milczący świadek żydowskiego życia rodzinnego i dziedzictwa w Polsce. Zrozumienie, czym jest ślad po mezuzie pozwala odkryć poruszające historie z przeszłości i rzuca światło na utracone tradycje.
Ślady te dają rzadką możliwość odmalowania polsko-żydowskiego pejzażu historycznego na nowo.
Mezuza to zwój pergaminu zawierający fragmenty biblijnej modlitwy pochodzącej z KsięgiPowtórzonego Prawa (6,4–9 i Księga Powtórzonego Prawa 11,13–21)stanowiące częśćmodlitwySzema Jisraelzapisane na jednym kawałku pergaminu w jednej kolumnie, w dwudziestudwóch, równomiernie rozmieszczonych wersach. Początek modlitwy:Słuchaj, Izraelu! HaSzem!Bóg nasz, HaSzem jest Jedyny.Będziesz miłował HaSzem Boga twego!
Zwoje umieszcza się w pojemniku z literą szin, która jest jednym z imion Boga – Szaddaj. W domumezuzę zawiesza się po prawej stronie wszystkich ościeżnic, mniej więcej na wysokości 2/3ościeżnicy oprócz drzwi do toalety. Jest to bardzo ważny symbol żydowskiego domu, ponieważprzypomina o przestrzeganiu praw Tory. W tradycji przedwojennej, mezuzy były umieszczane wewgłębieniach ościeżnicy. Z tego powodu większość śladów po mezuzach to wgłębienia wfutrynach

1 – Metalowa płytka zakrywająca pojemnik z zwojem mezuzy, umieszczonym we wnęce ościeżnicy. Na płytce widnieje litera Szin.
Najczęściej wykonana z miedzi albo mosiądzu, rzadziej ze stali.
2 – Wgłębienie w ościeżnicy, w którym umieszczana jest mezuza
3 – Dodatkowy pojemnik, w którym umieszczano zwój mezuzy. Pojemnik ten był wykonany z cyny. Widoczna litera szin.
4 – Zrolowany zwój mezuzy wykonany z pergaminu czyli skóry kozy. Zwój mezuzy jest napisany ręcznie przez sofera – czyli osobę biegłą w kaligrafii hebrajskiej. Na odwrocie pergaminu widnieje litera szin. Mezuza musi być zamontowana w sposób trwały, najlepiej za pomocą gwoździ, tak by nie można było jej oderwać bez narzędzi lub użycia siły. Klaf nie może być ułożony w obudowie w taki sposób, by tekst był odwrócony (czyli by dolne wersy były na górze). Zwój wkładany do obudowy powinien być zrolowany w taki sposób, by przy rozwijaniu pojawiały się początki wersetów, a nie ich zakończenia. Mezuza powinna być zamontowana w wejściu do każdego budynku czy lokalu służącego celom mieszkalnym. Podczas montażu mezuzy do futryny wypowiadana jest formuła: „Błogosławiony jesteś, Boże, nasz Panie, Królu wszechświata, któryś uświęcił nas Swoimi przykazaniami i nakazał nam umieszczać mezuzy”

Z zewnątrz widoczna była płytka, w której zwój był umieszczony we wnęce ościeżnicy. Na płytce widnieje litera Shin. Mezuzy miały bardzo prymitywną konstrukcję, ale dzięki temu zwoje były doskonale zabezpieczone.

Ślady po mezuzach to miejsca, w których przed 2 Wojną Światową znajdowały się mezuzy. Przed II wojną światową w Polsce mieszkało ponad 3,5 miliona Żydów. Oszacowaliśmy, że wszystkich mezuz mogło być kilka milionów. 99% zostało zniszczonych przez Niemców w trakcie 2 Wojny Światowej. Część śladów po mezuzach zniknęła wraz z remontem starych budynków podczas wymiany drzwi.
Ślady po mezuzach powstawały w miejscach, gdzie przez wiele lat na framugach drzwi znajdowały się mezuzy – niewielkie pojemniki zawierające pergamin z fragmentami Tory.
Kiedy mezuzę mocowano do drewna, kamienia lub tynku, pozostawiała ona fizyczne ślady: otwory po gwoździach, śrubach, ślady po kleju, odbarwienia farby czy charakterystyczne prostokątne „cienie” na powierzchni drzwi lub ościeżnicy.
Po II wojnie światowej, gdy społeczności żydowskie zostały wymordowane lub zmuszone do opuszczenia swoich domów, same mezuzy najczęściej zniknęły. Pozostały jednak materialne ślady ich obecności, które dziś stanowią ważne świadectwo dawnego życia żydowskiego. Aleksander Prugar i Helena Czernek potrafią rozpoznać takie ślady dzięki ich charakterystycznemu kształtowi, położeniu oraz porównaniu z innymi zachowanymi przykładami. Na podstawie swoich badań stworzyli Archiwum Śladów Po Mezuzach.
Metaforycznie można powiedzieć, że ślady po mezuzach są jak „odciski pamięci” – niewielkie znaki pozostawione przez codzienność ludzi, których już nie ma, ale których obecność nadal zapisana jest w tkance budynków i miast. Są one materialnym pomostem między przeszłością a teraźniejszością.

Zwyczajowo na odwrocie pergaminu umieszcza się inskrypcje: hebrajskie słowo שדי „Shaddai” [Wszechmocny] – jedno z biblijnych imion Boga – służy tu również jako skrót od Shomer Daltot Yisrael, czyli „Strażnik bram Izraela”. Wiele obudów mezuz jest również oznaczonych hebrajską literą ש Shin, oznaczającą Shaddai.

Nakaz umieszczania mezuzy ma nieustannie przypominać człowiekowi o przykazaniach Bożych. Jednak w późniejszych pokoleniach mezuzy zaczęto interpretować jako środek
anty-demoniczny, chroniący dom przed siłami zła. Analiza porównawcza kultur wskazuje, że przedmioty umieszczane na progach domów często pełnią funkcję amuletu odpierającego szeroko rozumiane zło. Niektóre wczesne źródła rabiniczne wyraźnie potwierdzają wiarę w anty-demoniczną funkcję mezuz. Podczas gdy niektóre źródła żydowskie wskazują, że mezuzę interpretuje się jako środek chroniący przed boskim gniewem, inne stanowczo odrzucają taką interpretację. Wiara w ochronną moc mezuzy jest powszechna również w czasach współczesnych. Według różnych badań socjologicznych około trzech czwartych dorosłych mieszkańców Izraela wierzy, że mezuza strzeże ich domów jednak najbardziej powszechnym powodem zastosowania mezuzy jest wyraz tożsamości żydowskiej.

HEAR, O ISRAEL: The LORD our God, the LORD is one. You shall love the LORD your God with all your heart and with all your soul and with all your might. And these words that I command you today shall be on your heart. You shall teach them diligently to your children, and shall talk of them when you sit in your house, and when you walk by the way, and when you lie down, and when you rise. You shall bind them as a sign on your hand, and they shall be as frontlets between your eyes. You shall write them on the doorposts of your house and on your gates.
And it shall come to pass, if ye shall hearken diligently unto My commandments which I command you this day, to love the LORD your God, and to serve Him with all your heart and with all your soul, that I will give the rain of your land in its season, the former rain and the latter rain, that thou mayest gather in thy corn, and thy wine, and thine oil. And I will give grass in thy fields for thy cattle, and thou shalt eat and be satisfied. Take heed to yourselves, lest your heart be deceived, and ye turn aside, and serve other gods, and worship them; and the anger of the LORD be kindled against you, and He shut up the heaven, so that there shall be no rain, and the ground shall not yield her fruit; and ye perish quickly from off the good land which the LORD giveth you. Therefore shall ye lay up these My words in your heart and in your soul; and ye shall bind them for a sign upon your hand, and they shall be for frontlets between your eyes. And ye shall teach them your children, talking of them, when thou sittest in thy house, and when thou walkest by the way, and when thou liest down, and when thou risest up. And thou shalt write them upon the door-posts of thy house, and upon thy gates; that your days may be multiplied, and the days of your children, upon the land which the LORD swore unto your fathers to give them, as the days of the heavens above the earth.

Synagogues and Jewish cemeteries are symbols of existence of communities and are, unlike mezuzah traces, protected by law. Traces of mezuzahs are a sign of the existence of individual families. This kind of mark on doorpost makes it possible to reconstruct family stories. Additionally, traces of mezuzahs are symbolic keyholes through which one can see the old Polish-Jewish world.

Click for selected address to learn more.

Czym jest ślad po mezuzie?
Przewodnik po znaczeniu.
Opracowanie:
Aleksander Prugar i Helena Czernek
Ślad po mezuzie to fizyczny ślad lub odcisk pozostawiony na ościeżnicy w miejscu, gdzie niegdyś wisiała mezuza czyli pojemnik zawierający zwój z biblijną modlitwą. Pozostałości po gwoździach mocujących, rowki lub wyblakła farba często wskazują miejsce, w którym przymocowano mezuzę. Dzisiaj ślady te służą jako milczący świadkowie historii i mają kluczowe znaczenie dla odtworzenia historii Polskich Żydów a w szerszej perspektywie, utrwalania historii Polski jako kraju-ofiary niemieckiej okupacji.
Historyczne pojemniki na mezuzę wykonywano z mosiądzu, cyny, miedzi, a nawet drewna. Zabronione było wykonywanie mezuz z metali żelaznych, ponieważ rdza ma odczyn zasadowy -bardzo szkodliwy dla pergaminu.
Pojemniki w których umieszczano zwoje mezuz miały różnorodne kształty – od minimalistycznych form w stylu art déco po bardziej wyszukane projekty – jednak we wszystkich przypadkach priorytetem była trwałość i ochrona pergaminu. Metalowe płytki chroniły pojemnik i zaznaczały ościeżnicę, a rowki lub gwoździe mocno utrzymywały wszystkie elementy na miejscu. Na terenach Polski mezuzy były w znaczniej części bardzo proste gdyż społeczność Polskich Żydów była w znaczniej części niezamożna. Najczęściej mezuzy umieszczano wewnątrz futryny. Było to najbardziej ekonomiczne rozwiązanie.
Nie każdy ślad na starej ościeżnicy to ślad po mezuzie. Należy szukać wzorów zgodnych z historycznym sposobem mocowania: po prawej stronie ościeżnicy, mniej więcej w dwóch trzecich wysokości od podłogi. Ślady po mezuzach obejmują małe rowki, otwory po gwoździach lub charakterystyczne kontury w drewnie. W MI POLIN często porównujemy znaleziska z udokumentowanymi w przeszłości przykładami i fotografiami, aby potwierdzić identyfikację śladów po mezuzach.